ผลงานของ อัตติยา ฮุสเซน แปลโดย กิติมา อมรทัต ปกอ่อน กระดาษปอนด์ พิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ.2543 สนพ.คบไฟ หนา 362 หน้า

***ปกมอมแมม มีรอยถลอกตามภาพ,ใบรองปกมีรอยตรายางประชาสัมพันธ์ของ บมจ.อมรินทร์พริ้นติ้งฯประทับอยู่,สันหนังสือมอมแมมเล็กน้อย***

"ในประเทศอินเดียนั้น อดีตไม่เคยสูญสิ้นไป แม้กระทั่งจะกลายรูปเป็นผีปีศาจไปก็ยังไม่เคย อดีตมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง เห็นได้ชัดๆ มีตัวมีตน สามารถสัมผัสได้ มีทั้งสิ่งปรักหักพัง มีทั้งอนุสาวรีย์ต่าง ๆ เกลื่อนกลาดอยู่ตามถนนกีดขวางทางจราจร...
อดีตเกาะอยู่ในแบบอื่นๆ อีกด้วย เหนียวเหมือนกับกาหรือน้ำหวาน กลายเป็นขนบธรรมเนียม กลายเป็นประเพณี "ทำไมเธอถึงต้องเขียนจุดติลกะไว้บนหน้าผากของลูกน้อยของเธอด้วย?"
"ทำไมเธอต้องทรุดกายลงแทบเท้าบิดาของเธอแล้วเอาหน้าผากแตะพื้นดิน?"
"ทำไมผู้หญิงต้องอดอหารในวันโน้นวันนี้ด้วย?" มันเป็นขนบธรรมเนียมประเพณี ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้ มันเคยเป็นมาอย่างนั้น ก็ต้องเป็นอย่างนั้นต่อไป
ถ้าเกิดมีการละเมิดขนบธรรมเนียมขึ้นเล่า แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น? ต้องเกิดอะไรที่น่ากลัวเกินกว่าจะกล่าวถึง ความตกต่ำของครอบครัว ของสังคม ของศาสนา ของมาตุภูมิ คือ ประเทศอินเดียเองทีเดียว..."